درود مهمان گرامی! ( - ثبت نام)
شما هنوز ثبت نام نکرده اید؟ یا وارد حساب کاربری خود نشده اید! برای استفاده از تمامی امکانات انجمن لازم است ثبت نام کنیدیا info@scenario.ir    
*نادان بمانید و جستجوگر *

ضعف شخصیت پردازی در سینمای ایران
زمان کنونی: 18-9-1395، 03:48 صبح
کاربرانِ درحال بازدید از این موضوع: 1 مهمان
نویسنده: dara
آخرین ارسال: G.Manager
پاسخ 5
بازدید 2157

امتیاز موضوع:
  • 16 رأی - میانگین امتیازات: 3.69
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
ضعف شخصیت پردازی در سینمای ایران
#1

اکبر حسن پور/akbar.hasanpoor@gmail.com
آنچه به یک فیلم قوت می دهد،شخصیت پردازی قوی است.شخصیت ماجرای دراماتیک را به وجود می آورد. گاهی ممکن است این ماجرای دراماتیک داستان بسیار عادی و پیش پا افتاده باشد،ماجرایی که در زندگی روزمره به سادگی بدون توجه از کنار آن می گذریم.اما آنچه یک فیلم را با چنین ماجرای عادی تبدیل به یک فیلم موفق و جذاب می کند،شخصیت های قوی آن می باشد.فیلم های بسیاری از اینگونه چه در سینمای ایران و چه در سینمای برون مرزی به ویژه سینمای هالیوود می توان یافت که از این دست می باشند،فیلمهایی که در یک نگاه به فیلمنامه آن می توان به وضوح خط سیر داستانی آن را در یک یا جند سطر بیان کرد.اما شخصیت هایی که در داستان فیلم بار دراماتیک فیلم را به دوش می کشند،آن چنان عمیق و چند بعدی خلق شده اند که فیلم را بسیار جذاب و مخاطب پسند می کنند.برای نمونه می توان به فیلمHeat یا مخمصه ساخته مایکل مان (1995) اشاره کرد.خط داستانی فیلم را می توان در یک خط نوشت:
گروهی تبهکار از چند جا دزدی می کنند،پلیسی در تعقیب آنهاست و عاقبت آنها را می کشد.
چنین فیلمی همچون فیلمهای پلیسی حکایت از مبارزه پلیس با تبهکاران دارد.اما آنچه این فیلم را برجسته می کند،شخصیت پردازی آن می باشد.آل پاچینو در نقش پلیسی به نام وینسنت هانا و روبرت دنیرو در نقش تبهکاری به نام نیک مک کالی بازی می کنند.ویژگی بارز این فیلم،شخصیت های عمیق و سه بعدی آنهاست.مایکل مان به عنوان نویسنده و کارگردان آنچنان زندگی شخصی و عواطف و احساسات قهرمانان داستان و همینطور موقعیت آنها در اجتماع را به هم آمیخته که مخاطب کمتر به این مسئله که این فیلم پلیسی است،توجه می کند.
به قول سید فیلد شخصیت شالوده اساسی فیلمنامه است.قلب،روح و یا دستگاه عصبی داستان است.لذا عمدتاً ضعف در شخصیت پردازی در فیلم به فیلمنامه نویس بر می گردد.شاید دلیل این ضعف عدم تحقیق کافی بر روی قهرمان و ضد قهرمان و دیگر شخصیت های مهم داستان باشد که منتج به عدم برقراری رابطه حسی فیلمنامه نویس با شخصیت هایش می شود.دلیل این اتفاق می تواند مشکلات مالی و دستمزد پایین فیلمنامه نویس نسبت به بازیگران فیلم و کارگردان در صنعت سینمای ما باشد،چرا که فیلمنامه نویس زمان کار بر روی اثرش را با درآمد حاصله از فروش آن تطبیق می دهد و لذا انگیزه چندانی برای صرف زمان مناسب بر روی فیلمنامه نخواهد داشت.
فیلم های زیادی بر روی پرده سینما،دارای ماجرا و کشش دراماتیک مناسب و جذاب می باشند.اما بخاطر آنکه شخصیت های این درام،قادر به تحمل بار دراماتیک نمی باشند،عمدتاً ضعف شخصیت پردازی بر درام خلاقانه چیره می شود.
ایراد دیگری که منجر به چنین ضعف تاثیرگذاری بر کیفیت فیلم می شود،انتخاب نامناسب بازیگر برای شخصیت های فیلم می باشد.ظاهر،رفتار و گفتار یک بازیگر که از خصوصیات شخصیتی او می باشد،همواره باید متناسب با نقش او در فیلم باشد تا شخصیت فیلم برای مخاطب قابل باورتر باشد.اما در فیلم های بسیاری این نکته رعایت نمی شود.شاید بخاطر رابطه سالاری در سینما باشد.کافی است نگاهی به فیلم های سینمائی در سالیان اخیر بیندازیم تا به محتمل بودن این فرضیه پی ببریم.به راحتی می توان متوجه بازیگرانی شد که در اکثر این فیلم ها ایفای نقش نمودند.آن چنان در نقش های جور واجور و متضاد بازی کرده اند،که قیافه آنها برای مخاطب تکراری و بعضاً آزار دهنده می باشد.گاهی در یک فیلم بازیگری در نقش قاتل و همان بازیگر در فیلم دیگری در نقش یک کمدین بازی می کند.شاید تصور شود که این از توانایی بازیگر است که می تواند در هر نقشی فرو رود و ایفای نقش کند.اما تعداد بازیگرانی که در سینمای ما چنین توانایی را دارند،بسیار کم می باشد.
اما ضعف شخصیت پردازی در فیلمهای کمدی به طرز فاجعه آمیزی در سینمای ما بیداد می کند،آن چنان که می توان در نوشتاری دیگر به این فاجعه پرداخت.
در کنار فیلم هایی که چنین ضعفی از ویژگی های اساسی و بارز آنهاست،فیلم هایی را می توان یافت که با اتکا به شخصیت پردازی قوی و انتخاب بازیگر متناسب با شخصیت داستان،توانسته اند مخاطبین و منتقدین را راضی نگه دارند،فیلم هایی که پس از اکران آنها،قهرمان فیلم تا مدتها در ضمیر ناخودآگاه مخاطب باقی می ماند و حتی بر مخاطب تاثیری شگرف نهاده اند.کافی است به ذهن خود رجوع کنیم تا چنین قهرمانان ماندگاری را به یاد بیاوریم:
پرویز پرستویی در نقش رضا مارمولک در فیلم مارمولک و در فیلم آژانس شیشه ای در نقش حاج کاظم
شخصیت های منسجم،قوی و چند بعدی در اذهان باقی می مانند و موجب جذابیت بیشتر فیلم می شوند. شخصیت های قوی مخاطب را همراه با ماجرای فیلم به سمت پایان فیلم مشتاقانه می برد و در تمام لحظات فیلم حواس وی را منحصر به پرده سینما می کند.اما شخصیت های ضعیف به سرعت به فراموش می شوند و مخاطب در هنگام تماشای فیلم به جای همذات پنداری با قهرمان،با خمیازه کشیدن،sms دادن با گوشی موبایل و .... نسبت به قهرمان واکنش می دهد.این معضل روز به روز گسترده می شود و اگر راه چاره ای برای اندیشیده نشود،می تواند باعث قهر مخاطبین از سینما شود.
پاسخ
 سپاس شده توسط G.Manager ، رودساز ، roz ، بیداری
#2
وقت بخیر
با تشکر از دوست عزیزمان آقای حسن پور بخاطر مقاله زیبایشان

چند نکته را می خواستیم بیشتر توضیح دهید:
فرمودید
نقل قول: فیلم های زیادی بر روی پرده سینما،دارای ماجرا و کشش دراماتیک مناسب و جذاب می باشند.اما بخاطر آنکه شخصیت های این درام،قادر به تحمل بار دراماتیک نمی باشند،عمدتاً ضعف شخصیت پردازی بر درام خلاقانه چیره می شود

خواهشمندیم برای آشنایی سایر دوستان چند نمونه در این خصوص مثال بزنید

همچنین فرمودید:
نقل قول: ایراد دیگری که منجر به چنین ضعف تاثیرگذاری بر کیفیت فیلم می شود،انتخاب نامناسب بازیگر برای شخصیت های فیلم می باشد.ظاهر،رفتار و گفتار یک بازیگر که از خصوصیات شخصیتی او می باشد،همواره باید متناسب با نقش او در فیلم باشد تا شخصیت فیلم برای مخاطب قابل باورتر باشد.اما در فیلم های بسیاری این نکته رعایت نمی شود.شاید بخاطر رابطه سالاری در سینما باشد.
آیا تهیه کننده سینما اسیر دست بازیگر است و از روی ناچاری به چند بازیگر محدود اکتفا می کند؟! و یا اینکه تماشاگر سینما او را تحریک می کند که فلان بازیگر را در فیلمش جای دهد؟ همچنین آیا نمی داند با آوردن این بازیگر ممکن است به فیلم خود لطمه بزند؟ توجه کنید که بحث ما بر سر فیلمهایی است که فیلمنامه قابل قبولی دارند و این بازیگران تکراری هستند که فیلم را ناموفق می کنند و الا فیلمهایی هم وجود دارند که تنها به صرف حضور یک بازیگر بخصوص، در ظاهر موفق می شوند.

موفق باشید


به فیلمنامه نویسی ارج نهیم و علاقه مندانش را تشویق نماییم


پاسخ
#3
سلام و سپاس از نکته نظرات شما
بنده به در نوشتاری دیگر در ادامه همین مقاله به مواردی که بیان نمودید خواهم پرداخت
پاسخ
آگهی
#4
با سلام
مشکل ضعف شخصیت پردازی در سینمای ایران علاوه بر مواردی که برشمردید به میزان شناخت فیلمنامه نویس از عناصر درام هم بر می گردد در سینمایی که کارگردانهایش بدون درک ساختاراصلی درام اقدام به نوشتن فیلمنامه در کمترین زمان ممکن می کنند ضعف شخصیت پردازی امری اجتناب ناپذیر است.
پاسخ
#5
وقت بخیر
قظعاً منظور خانم somaye mostafa تمام کارگردانها نمی باشد
با تشکر
به فیلمنامه نویسی ارج نهیم و علاقه مندانش را تشویق نماییم


پاسخ


موضوعات مرتبط با این موضوع...
موضوع نویسنده پاسخ بازدید آخرین ارسال
Information ارزشمند ساختن شخصیت برای مخاطب Mohammad.R 0 196 5-6-1395، 03:48 عصر
آخرین ارسال: Mohammad.R
  آشکارسازی شخصیت G.Manager 0 439 18-12-1394، 01:15 صبح
آخرین ارسال: G.Manager
  شخصیت اصلیهای بد G.Manager 0 360 12-12-1394، 12:28 صبح
آخرین ارسال: G.Manager
  جراحتهای گذشته شخصیت G.Manager 0 211 22-11-1394، 01:12 عصر
آخرین ارسال: G.Manager
  استراتژی داستانگویی: کشمکش درونی شخصیت G.Manager 0 629 18-11-1394، 01:07 عصر
آخرین ارسال: G.Manager

پرش به انجمن:


کاربرانِ درحال بازدید از این موضوع: 1 مهمان
در گوگل محبوب کنید :